استارت می زند . ماشین به سختی روشن می شود . از پارکینگ می رود بیرون .

_ آهای خانمی ! بیا درو ببند .

     راه می افتد . صدای اگزوز ماشین به یادش می آورد که باید سیگارش را روشن کند . سیگارش را روشن می کند . محدثه شیشه را به سختی می دهد پایین . صورتش را ترش می کند و می گوید :

_ مگه دیشب به مامان قول ندادی دیگه نکشی . حتماً باید طلاقت بده تا دست از این کارات برداری ؟

_ چیزی که نباید بدونی ، نباید بدونی ! فال گوش وا میسی کاری نکن من بفهمم ؛ ناراحت میشم .

     سرش را به حالت مخصوص خودش تکان می دهد و  طوری که محدثه را بخنداند می گوید :

_ تازشم ، این سیگاره ، به مامان قول دادم چیزای دیگه نکشم . بعله .

     به سرفه می افتد . آن قدر سرفه می کند که سیگار از دستش می افتد . می ایستد . محدثه بطری آب را از کوله اش در

می آورد . می دهد دستش .

_ چی شد بابایی ؟ خوبی ؟

     مرد آب می نوشد . همان طور که روی فرمان خم شده سرش را به سمت محدثه می چر خاند . نگاه می کند .

_ تو خونه از لیوانی که من آب بخورم آب نمی خوری ؛ حالا بطری خودتو می دی به من ؟! هه . . .

     رضایت قلبی اش از وجود محدثه در لبخند و نگاه شیطنت بارش موج می زند . محدثه کفری می شود . کوله اش را به صندلی عقب پرت می کند و به نشانه اعتراض دست به سینه خودش را به صندلی فشار می دهد . صدای بوق ماشین پشت سرش می گوید که باید حرکت کند . پشت چراغ قرمز می ایستد . محدثه پایین می رود .

_کجا محدثه ؟

     سرش را از پنجره می آورد تو ؛ چهره اش در قاب پنجره خواستنی تر می شود .

_ اول این که سیگارت کف ماشینه ، خاموشش کن . دوم این که مدرسه !

     در کلامش آمیخته ای از آرامش و البته طلب ارث پدری بود . دور می شود . از ماشین می آید پایین .

_ می رسونمت .

     برمی گردد سمت مرد . نگاه می کند . سخت است اما دو دلش را یکی می کند . 

_ نمی خواد .

_ واسه چی ؟

_ هم کلاسی ام دیگه دروغامو باور نمی کنن .

_ چه دروغی ؟

_ این که تو مجروح شیمیایی هستی ؟

_ مگه نیستم ؟

_ بودی ؛ خدا بیا مرزتش .

     محدثه دور می شود . داد می زند :

_ محدثه بطری آب !

     محدثه دور می شود . به آن طرف چهار راه که می رسد چراغ زرد و حالا سبز می شود . مرد گیج می شود . نمی فهمد . از خودش می پرسد :

_ یعنی چی ؟

     صدای بوق ماشین های پشت سرش می گویند باید حرکت کند . آن طرف چهارراه جوانی دست بلند می کند .

_ مستقیم ؟

     ناله های اگزوز در صدای در ماشین محو می شود . صدا در گوشش می ماند . صدای نفس هایش هم شنیده نمی شود .

_ پیکان مدل 58 . هنوزم نفس می کشه . گند می زنه به هوای گند تهران . تو این طرح ماشینای اسقاطی عوضش می کردی حاجی !

_ سند نداره !

_ برو بنگاهی که خریدیش .

_ ارث بابامه . خدابیامرز بنگاه داشت . خودش و بنگاش با هم سوختن .

_ آها ! خدا بیامرزتش .

_ خدا شما رو هم بیامرزه .

_ دمت ایول حاجی ، همین بقل پیاده میشم .

     جوان پیاده می شود .

_ نمی خواد بنداز صندوق .

_ خودم مستحقم حاجی ! خداحافظ .

     می خندد و راه می افتد . گشتی می زند و به خانه بر می گردد . پشت در باز سرفه اش می گیرد . بر می گردد و بطری آب محدثه را از ماشین بر می دارد . پشت در رو به ماشین می نشیند و آب می نوشد . سر فه اش ادامه می یابد . مریم پایین می آید .  در را که باز می کند نصف مرد می افتد تو . از حال رفته است . مریم بغض می کند . می نشیند و سرش را می گذارد روی پایش . گریه می کند . کمک می خواهد . عابری به اورژانس خبر می دهد . همسایه ها دور آمبولانس را گرفته اند . مریم همچنان گریه می کند . دو ساعت است در بیمارستانند .

_ آقای دکتر چی شد ؟ حالش خوبه ؟

_ شرمندم . یه ایست قلبی بوده که وضعیت بد سینشون کار رو سخت تر کرده .

_ آره . شوهرم تو جنگ شیمیایی شده .

     دکتر نگاهش می کند . پرونده را ورق می زند . باز نگاهش می کند .

_ ولی ایشون اعتیاد دارن .

     محدثه که تازه رسیده سرش داد می زند :

_ شما چطور پزشکایی هستین ؟ فرق فسفر و افیون حالیتون نیس ؟ هان ؟!

_ ببخشید . من دقیق بررسی نکردم . به هر حال پدرتون تو کمان . وضعیت خوبی ندارن . براشون دعا کنین .

     مریم از حال می رود . می افتد روی دست محدثه . پرستارها می آیند . چهار ساعت بعد . مریم به هوش آمده . محدثه از در وارد می شود . مریم گریه می کند . می گوید :

_ بابات؟!پول بیمارستان . . .

     محدثه سرش را پایین می اندازد ؛ می گوید :

 _ پس انداز دانشگاه من برا عزاداری کافیه .

     مریم گریه می کند . مراسم ختم دست کم در هزار و پونصد متری گلزار شهدا برگزار می شود . همه رفته اند .

_ واسه چی نزاشتن تو گلزار دفنش کنیم ؟

_ دایی می گفت هیچ مدرکی برا رزمنده بودنش نداریم .پزشکی قانونی ام گفت شیمیایی نبوده . گفتند . . .   . اصلاً ولش کن مامان .

     مریم سرش را به در تکیه می دهد . به روزهایی برمی گردد که زیر سایه غیرت مردش از زندگی لذت می برد . سینه ی شیمیایی اش را صاف می کرد و می گفت : من واسه پول جبهه نرفتم . مستحقم نیستم . این ها را به پدر مریم می گفت . محدثه تازه به دنیا آمده بود . محدثه ، محدثه . . .

     استارت می زند . آن قدر استارت می زند تا روشن شود . راه می افتد . می روند . ته سیگار له شده کف ماشین بالا و پایین می پرد .